In de gastendienst van 22 april 2007 sprak ds. Rob Vreugdenhil n.a.v. het boek Job.
Als je nadenkt over lijden, verdriet, ziekte en dood blijven er veel vraagtekens. De grote vraag naar het 'waarom' wordt niet beantwoord, ook niet in het bijbelboek dat helemaal aan het thema van het lijden gewijd is.
Maar tussen de vraagtekens zijn er wel stevige uitroeptekens:
! Het lijden staat niet los van God
! Er is geen direct verband tussen lijden en schuld
! Vanuit je lijden mag je klagen bij God
! God is groot, je kunt hem niet narekenen
! Gods liefde in Christus tilt je boven het lijden uit
Lees de volledige tekst van de preek >
Bekijk de folder van de gastendienst >
In de uitnodigingsfolder voor de gastendienst stond het aangrijpende verhaal van Liesbeth, de dochter van Jan en Saakje Alderliesten.Zij verloren in september 2003 hun dochter Liesbeth, op 24 -jarige leeftijd, aan een agressieve vorm van kanker, na een ziekbed van bijna een jaar. Wat verandert er na het bericht dat je nog maar een paar maanden te leven hebt? Waarom die vreselijke ziekte? Waarom die ellende? Waarom de dood? Waarom?
Jan en Saakje vertellen: Als wij nu terugkijken, dan blijft het moeilijk. Echter is het ook zo dat wij, waar we veel hebben verloren, ook op een andere manier veel hebben teruggekregen. God heeft ons gedragen, net als Hij dit bij Liesbeth deed tijdens haar ziekte. Beide zagen wij de kracht van God, juist toen.
Saakje: Het was alsof God bij ons aan tafel zat tijdens de ziekte van Liesbeth. Elke keer hebben wij gebeden voor kracht omdat wij het bijna niet konden dragen en altijd gebeurde er iets, op een verrassende manier, waardoor dit toch weer draagbaar werd. God blijft je verbazen.
Beide vertellen: De schok was groot, toch heeft Liesbeth haar ziekte blijmoedig gedragen. Zij heeft nog intens genoten van alles om haar heen en hield oog voor alles wat groeide en bloeide. Ook heeft Liesbeth tijdens haar ziekbed nog 2 kinderen geadopteerd via de organisatie ‘Redt een Kind’. Zij had er in 2001 ook al 1 geadopteerd. Liesbeth was in de maanden van haar ziekte dapper en droeg de ziekte regelmatig beter dan haar omgeving. Liesbeth zei vaak: “God geeft mij die kracht, daarom ben ik zo rustig”. Die rust heeft zij al die maanden uit mogen stralen. Gasten kwamen met angst en gekromde handen naar haar toe, maar gingen rijk gevuld terug. Toen haar gevraagd werd “Liesbeth, ben je niet bang om te sterven”? antwoordde ze resoluut “Nee, natuurlijk niet. Ik ben toch een kind van God”..
God draagt ons als ouders nu nog steeds. Is het mogelijk om door te gaan in een leven met rouw, pijn, gemis? Ja, met Gods sterke vaderarmen om ons heen kunnen we toch leven en genieten.
Is alles nu goed en zijn de vragen weg? Nee, absoluut niet, maar wij mogen leven met de grote troost dat Gods kracht en genade alle dagen bij ons is. Natuurlijk is het nog steeds vaak moeilijk, maar de vraag Waarom? Is nooit bij ons opgekomen. Wel vroegen wij God wat hij ons duidelijk wilde maken met deze gebeurtenis in ons leven. Jan: Nog steeds merk je, als de hele familie bijvoorbeeld op een verjaardag aan tafel zit, die lege plek. We zijn als een orkest met een missend instrument. Liesbeth had in dit orkest haar eigen geluid en dat laat zich nooit meer opvullen. Saakje: Ze is nog steeds elke dag bij ons.
God heeft laten zien dat het meest ondraaglijke -leven met de dood voor ogen- toch te dragen is. Met zijn grote macht, kracht en liefde heeft Hij Liesbeth gedragen, zoals Hij Jan en Saakje nog steeds draagt.
Liesbeth is gestorven op 23 september 2003, wetende dat zij bij Hem mocht zijn.
Op haar grafsteen staat wat Liesbeth zo zeker wist:
Heer, u bent altijd bij mij,
U legt Uw handen op mij,
U bent voor mij,
naast mij,
om mij heen,
elke dag.