Als een preek over vernieuwing botst met je menselijke onmogelijkheden.
(een artikeltje dat ik schreef voor ons plaatselijke kerkblad)
De laatste tijd heb ik in een aantal preken voorbeelden gegeven van de vernieuwende kracht van genade. Ik vertelde over die vrouw die het haar man kon vergeven, toen hij erkende dat hij heel vaak naar de hoeren was geweest. Het ging ook over het omgaan met de pijn van teleurstelling binnen de gemeente; dat je die pijn mag laten verzachten door Christus en dat je vanuit zijn liefde de motivatie kunt krijgen om toch gewoon mee te doen.
Maar als je dat niet kunt? Moet elke vrouw haar man zoiets vergeven?* Kun je van iedereen verwachten dat hij over z’n teleurstelling heen stapt? Is dat soms niet teveel gevraagd? We zijn toch ménsen?!
Een paar opmerkingen voor diegenen die misschien vastlopen in zulke vragen. Lees het voor jezelf of om anderen ermee te bemoedigen.
Beloften
Het gaat in zulke voorbeelden om de vernieuwende kracht van Christus in mensen. Daarom zijn het niet allereerst opdrachten, maar beloften. De boodschap van die voorbeelden is niet: ‘zo moet het - nu jij!‘. Ik laat ze juist zien om duidelijk te maken: zo werkt Christus. Niet in theorie maar heel praktisch, in concrete mensen. En zo wil Hij ook in jou werken. Je wordt dus niet naar jezelf verwezen, met de opdracht om het zo te gaan doen. Je wordt gewezen op Jezus Christus, met de belofte dat Hij het zo wil doen in jou.
Voel je je aangesproken door een preek, pak dan vooral die belofte vast. Bid of de Heer zijn belofte wil waarmaken in jou. Heer, geeft U door uw Geest mij de kracht om het te doen!
Schuld
En als je toch niet zo ver komt? Als je merkt dat je het niet kunt? Wij gaan dan al gauw verklaringen geven waarom het in óns geval niet verwacht kan worden dat we vergeven of dat we over teleurstelling heen stappen. Eén van de belangrijkste argumenten is dan: ‘ik ben ook maar een mens - ik kan dat niet; dat begrijp je toch wel’.
Het is waar, je bent een mens en daarom kun je het niet. Maar tegenover God is dat geen verontschuldiging. Juist andersom. Het is een deel van onze schuld tegenover God, dat wij zulke dingen niet kunnen. Je hoeft dus bij Hem geen begrip te vragen omdat je het niet kunt. Je moet ook niet proberen aannemelijk te maken waarom zijn opdracht in jouw situatie niet zou gelden. Erken dat het jouw schuldige zwakte is, als je het niet kunt.
Vergeving
Wordt het daar niet nog zwaarder van? Nee, want je mag daar vergeving voor vragen. Bij Christus is er vergeving voor de dingen waarvan je weet dat je zou moeten doen, maar die je (nog) niet kunt. Als je moeite hebt om te vergeven of blokkades om weer mee te doen, mag je daarmee naar Christus gaan. Niet om begrip te vragen, maar vergeving. ‘Heer, vergeef me dat ik niet vergeven kan; ik weet dat U het wilt, maar ik kan het niet - wees me genadig’. Vraag om vergeving voor elk stukje oude mens dat je nog niet kwijt bent, ook dit stukje.
Rust en verlangen
Als je je onmacht op die manier bij de Heer brengt, mag je rust krijgen. Als Gód vergeving geeft, mag je het jezelf niet kwalijk blijven nemen en hoeven ook anderen je er niet op aan te kijken. Vind rust in het kruis van Christus: Hij is ook gestorven voor jouw onmacht om te vergeven.
Tegelijk blijf je er naar verlangen dat je verder zult komen. Je blijft een beroep doen op de belofte van Christus dat Hij je wil vernieuwen. Je sluit je niet af als we in de bijbel lezen ‘vergeef elkaar zoals God u in Christus vergeven heeft’, maar je bidt: ja Heer, geef mij dat ook. En meer dan eens heeft de Geest van Christus op die manier mensen toch zo ver gebracht dat ze konden vergeven of de pijn van het verleden kwijt raakten.
Ik hoop dat ik u of jou hiermee verder heb kunnen helpen. Reacties zijn welkom.
*Ik ga er in dit artikel van uit dat die vergeving ook gevraagd wordt. Een andere vraag is of je vergeven moet en kunt als de ander geen vergeving vraagt.
ds. Rob Vreugdenhil | 17 oktober 2005