Geboren op 1 juli 1969 en overleden op 23 december 2005. Ze mocht 36 jaar worden. Lieve vrouw van Michel, moeder van Danny, Terry, Christel en Duco.

We bidden hun allemaal Gods onmisbare kracht toe om dit verlies te kunnen dragen.

Ik mag naar de Vader:
Het komt goed, met mij
en ook met degenen die ik achterlaat.

We wisten allemaal dat het ging gebeuren. Al weken geleden waren de chemokuren gestopt. De kanker in het lichaam van Anita woekerde verder en verder. Velen hadden de afgelopen weken huize Dumaij bezocht. Blijdschap en verdriet wisselden elkaar daar af. Verdriet om het aanstaande gemis en blijdschap omdat Anita naar haar Thuis mocht gaan. Blijmoedig getuigde ze ervan en beurde een ieder op met de woorden: “Alles komt goed“. En eindelijk na weken wachten was het op vrijdag 23 december om kwart over één 's nachts zover. Anita kreeg gelijk. Ze mocht naar de Vader. En inderdaad, alles kwam goed.

Voorbereiding
Zelden was er een begrafenis zo uitgebreid voorbereid als de begrafenis van Anita. De witte kist, de liederen van de begrafenisdienst, de tekst van de preek, de lichte kleding van familie en vrienden. Samen met Michel en de kinderen, begrafenisondernemer en de dominee was elk detail overdacht. Haar geloof in haar bestemming was ook helder. “Ik mag naar de Vader: het komt goed, met mij en ook met degenen die ik achterlaat.” Dat geloof doordrenkte de dienst, de liederen die gezongen werden, de preek van ds. Rob Vreugdenhil. Dat geloof kwam ook tot uiting in de plaats waar de kist stond, aan de voet van het grote kruis in de voorgevel van de Lichtbron. Dat was tijdens het leven haar plek en nu tijdens de begrafenisdienst werd dit ook haar plek. “Mijn Jezus, ik hou van U, ik noem U mijn Vriend. Want U nam de straf op U die ik had verdiend“.

Overdenking
Ds. Rob Vreugdenhil sprak een overdenking uit over Psalm 91. Er zijn vele waarom vragen bij het leven en sterven van Anita. Waarom moest alles zo lopen? Waarom, waarom, waarom ….Een antwoord kon hij niet geven. De dominee wees er op dat Anita had geleerd om die vragen bij God neer te leggen. En zo mogen Michel en de kinderen en alle andere aanwezigen naar God toe gaan met alle vragen. Nee, zei ds. Vreugdenhil, dan komen op alle vragen geen antwoord. Maar dan mag je wel rust vinden bij God. Dan verdwijnen de vraagtekens naar de achtergrond en worden vervangen door een uitroepteken. Het uitroepteken van het leven dat verder gaat. Een leven dat niet stopt als het lichaam er mee ophoudt. Echt leven is leven met God, daar heeft ziekte geen vat op. Dat is de zekerheid die God aan Anita en anderen wil geven.

Sprekers
Na ds. Vreugdenhil spraken meerderen de aanwezigen toe. Bert Klok, wijkouderling van de fam. Dumaij, vertelde over het leven van Anita. Vrienden vertelden over het blije en opgewekte karakter van Anita. Ze stond altijd open voor anderen en had voor iedereen een luisterend oor. Ze kwamen om Anita te helpen maar vaak waren ze na een bezoek bij haar zélf verder geholpen. Anita's vader getuigde ook van die opbeurende woorden. Als hij met tranen in de ogen naast haar bed zat en somber was. Maar dan was het Anita die zei: "Pa, maak je niet bezorgd, alles komt goed". Pastor Marcos van de Portugese kerk in Amsterdam vertelde hoe daar opeens een Nederlandse familie bij hem in de kerk kwam. Daar had Anita haar leven aan Jezus gegeven. De pastor bemoedigde de aanwezigen met de woorden uit 1 Tessalonicenzen 4. “We zijn niet in het ongewisse over de doden. De doden die Christus toebehoren zullen altijd bij hem zijn.” Stil was een ieder bij de woorden van Michel. Zijn liefde voor Anita sprak uit zijn woorden. Ze hadden vaak gelezen in de bijbel, ook een stukje over de nieuwe hemel en de nieuwe aarde. Dat het daar zo mooi was. Anita had vorige week nog gezegd: "Binnenkort zal ik daar lopen". Michel sprak de hoop uit dat hij ooit mocht zien hoe zij daar zonder pijn en zonder moeite mag lopen. En daarmee bracht hij een wens onder woorden die in veel harten leefde.

Ik kan nauwelijks wat zien,
door de waas voor m'n ogen.
leek alles gelogen
al het mooie lijkt dood
ik heb zelfs de kracht niet om op te geven
al wil ik het niet
het leven gaat door.

We leefden ons leven,
om samen te sterven.
De bergen beklommen en de dalen gedicht
in het diepst van de nacht
zelfs de zon laten schijnen
niets wat niet kon
en niets was teveel

we wilden geloven, in het eeuwige leven
ons samen verscholen, een wanhopige troost
we hebben de waarheid
zo diep als kon begraven
k was één met een engel
zo lang het mocht

Waar jij verscheen
scheen de zon met je mee
geen tijd voor verdriet
maar elke dag omarmt
en altijd vrolijk
hoe jij dat voor elkaar kreeg
met oneindig veel moed
het leven is niet fair

de dans, gedanst op een zilveren tapijt
met jou dicht bij mij
de verloren tijd beweekt
doelloos verzonken en dronken
en niets dat niet mocht
wij twee door de tijd
de tijd heen
mid zomer nacht droom

waar jij verscheen
scheen de zon met je mee
geen tijd voor verdriet
maar elke dag omarmt
en altijd vrolijk
hoe jij dat voor elkaar kreeg
met oneindig veel moed
het leven is niet fair

Jouw stralende lach
en je mooie gedichten
je tedere woorden
je onverwoestbaar krachtige wil
je hebt je noodlot
steeds het hoofd geboden
tot het eind geloofde je
jouw idee van geluk
jouw idee van geluk

ik ga niet weg
ik heb nog wat tijd gekregen
k zal altijd maar door gaan
tot aan het eind
ik heb je voor altijd, m'n hart gegeven
ik draag je bij me, tot het licht straks dooft
ik draag je bij me, tot het licht straks dooft

Mijn Jezus, ik hou van U

Mijn Jezus, ik hou van U,
ik noem U mijn vriend.
Want U nam de straf op U
die ik had verdiend.
De grote Verlosser,
mijn Redder bent U;
'k Heb van U gehouden,
maar nooit zoveel als nu.

Mijn Jezus, ik hou van U,
want U hield van mij.
Toen U aan het kruis hing,
een wond in Uw zij.
Voor mij de genade,
een doornenkroon voor U;
'k Heb van U gehouden,
maar nooit zoveel als nu.

Ik zal van U houden
in leven en dood.
En ik wil U prijzen,
zelfs dan in mijn nood.
Als ik kom te sterven,
dan roep ik tot U:
'k Heb van U gehouden,
maar nooit zoveel als nu,

Als ik in Uw Glorie,
Uw eeuwigheid kom,
dan buig ik mij voor U:
in Uw Heiligdom;
Gekroond met Uw heerlijkheid,
zal'k zingen voor U:
'k Heb van U gehouden,
maar nooit zo veel als nu.
Maar nooit zoveel als nu.