Een groep van Lelystadse gastouders van Tsjernobylkinderen maakte in oktober 2008 een reis naar Klimovichi in Wit Rusland. Het was een geweldige ervaring voor hen om 'hun' gastkinderen weer te ontmoeten. Een impressie van de reis en de ontmoeting.

Door Gertjan Laan

Met 21 personen vertrokken we met een rechtstreekse slaaptrein van Amsterdam naar Minsk. Op vrijdag 17 oktober om 18.00 uur vertrokken we om na 29 uur over te arriveren in Minsk. De sfeer was erg goed en de nacht werd door bijna iedereen goed doorgebracht. De russische hostesses waren erg aardig en genoten zichtbaar van de Hollanders. Daar waar aan het begin een lachje er niet af kon werd aan het eind van de reis breed gelachen. In Minsk stond een (zeer oude) autobus klaar om het laatste deel van de reis te verzorgen. Een zware 6 uur durende reis in een (te) krappe bus. Voor degene die tijdens de reis moest toiletteren een ware beproeving want rusttijden waren niet ingebouwd.




Zondag
Om 5.30 uur arriveerden we op het centrale plein in Klimovichi. De gastouders stonden klaar om ons naar huis te brengen. Wij zouden overnachten bij Julia. Aangekomen bij het gastgezin stond er een maaltijd klaar die gezellig werd verobert. Daarna kregen we de mogelijkheid om te slapen. Om 9.30 uur er weer uit om zo snel mogelijk weer in het normale ritme te komen. Vervolgens met elkaar koffie gedronken. Ondertussen was Alesya met haar moeder gearriveerd en hebben we samen gegeten. Daarna hebben we een bezoek gebracht bij Vika en Karina. De meisjes die we vorig jaar op bezoek hadden. Vooral het bezoek bij Karina was indrukwekkend. Ze wist niet dat we zouden komen omdat ze geen telefoon hebben. Het was niet makkelijk om te vinden maar na diverse mensen gevraagd te hebben werd duidelijk welke landweg we moesten hebben. En daar midden op het land stond Karina. Ze was aan het helpen. Toen Mariska en ik uitstapten was ze eerst erg verbaasd om vervolgens in een sprint om onze hals te vliegen. We moesten direct meekomen naar haar moeder. Binnen was het zeer armoedig, maar binnen no-time was de tafel gedekt met veel etenswaren en moest er opnieuw wodka gedronken worden. Een dronken vrouw en later nog een dronken man kwamen het feestje verstoren maar werden op een kordate wijze buiten de deur gezet. Van de vriend van Karina's moeder mochten we een paard als kado meenemen. Mariska heeft hem duidelijk gemaakt dat we daar erg blij meer waren maar dat we geen plaats hadden in de bus. Na een drukke indrukwekkende dag zijn we teruggekeerd naar huis om na een stevige maaltijd ons bed op te zoeken.

 



Maandag
De volgende dag hebben we een belangrijk klooster in de ‘buurt’ bezocht (ongeveer 100 km verderop). ’s Avonds zijn we in de Banja geweest. Voor degenen die niet weten wat het is zie, kijk dan op deze internetsite >. Heerlijk, maar wel pijnlijk met de berkentakken.




Dinsdag
De dinsdag hebben we gebruikt om de registratie in Klimovichi te verzorgen. Met de hele groep eerst naar de bank om te betalen en vervolgens naar het registratiekantoor. Daarna nog even met de hele groep wat drinken in het restaurant. Rond 16.00 uur waren we weer thuis. Daarna zijn we naar het huis van Alesya gegaan waar we de volgende 2 nachten zouden doorbrengen. 
 

 

Woensdag
Woensdag zijn we met beide families naar het bos gegaan voor een picknick. Een groot vuur werd opgestookt waar vervolgens worst en vlees werd geroosterd. Ook een pan vissoep werd op het vuur bereid. Het was heerlijk weer (14 graden) en de zon scheen lekker. ’s Avonds hadden we afgesproken om met alle Nederlanders de Wit-Russische ouders en kinderen te trakteren in het restaurant. Het was een gezellig feest. Ook de groep reizigers die het hulptransport uitvoerde hadden we gevraagd om mee te doen met hun gastgezin. Ze waren net die dag gearriveerd in Klimovichi. 2 dagen later dan verwacht maar het was goed om ze te treffen.

 

 

Donderdag
De donderdag hebben we gebruikt om nog even in het centrum te kijken en enkele winkels te bezoeken. Kleine kadootjes voor het thuisfront werden gekocht. ’s Avonds werd er wederom een bezoek aan de Banja gebracht maar dit keer zonder berkentakken. Gewoon lekker zitten relaxen. 

 

Vrijdag
De laatste nacht werd weer doorgebracht bij de familie van Julia. Om 10.00 uur werd de terugreis aangevangen na eerst uitgebreid afscheid te hebben genomen van alle families. Om 15.30 uur arriveerden we in Minsk. Met de autobus werd de terugreis gemaakt. Om 18.00 uur vertrokken we uit Minks om na 32 uur weer veilig in Amsterdam aan te komen. De sfeer in de bus was erg goed en we hebben veel gelachen. De medereizigers werden verblijd met Nederlandse liederen wat een leuk applaus opleverde. 
Dank aan de Heer die ons de mogelijkheden gaf om deze reis te maken en ons bewaarde over zoveel kilometers. Dank ook dat er niets ernstig is voorgevallen en dat iedereen een leuke enerverende reis heeft gehad.


 

De groep reizigers bestond uit: Jelle, Joke, Lisette en Ryanne Dijkstra, Harry, Marijke en Corina Groen Henk, Ria en Maartje Zwier, Jennica Toornstra, Janet en Iris Verspille, Gerard en Janie Relyveld, Anja en Birgit Sollie, Maartje en Cees Klerck, Gertjan en Mariska Laan.

Ter info: Gelijktijdig met de gastouderreis vond er een hulptransport plaats. Er zaten dus 2 groepen uit Nederland gelijktijdig in Klimovichi.

Lelystad, 1 november 2008

Weet u het nog? Op zondag 1 juni 2008 werd gecollecteerd in de Lichtbron voor de Stichting Tsjernobyl. De opbrengst was bestemd voor Pascha in Wit-Rusland.

Pascha is een jongen die in een flat woont in een dorpje Barsuki vlak bij Klimovici. Hij zit de hele dag binnen in een rolstoel en kan alleen zijn vingers nog bewegen. En omdat hij alleen nog z'n vingers kan bewegen is een computer een hele uitkomst voor hem.

Inmiddels is er voor hem in Wit-Rusland een computer gekocht, hij is erg blij mee. Hij krijgt privé les aan huis van een juffrouw die bij hem in de flat woont en daar kan hij de computer ook mooi voor gebruiken en hij speelt soms spelletjes met z'n zus. Ook is er een grotere rolstoel voor hem aangeschaft want de andere was veel te klein geworden.

September 2008
Dick en Riekje Kremer

 

Pascha met zijn zus (foto juni 2008). De rolstoel is te klein en hij heeft geen computer.

 
Een blije Pascha! Hij heeft een computer en een grotere rolstoel.

De Stichting Hulp Tsjernobylkinderen Lelystad (SHTL) biedt sinds 1994 hulp aan de regio Klimovichi in het oosten van Wit-Rusland.

Samengevat heeft de stichting 2 doelen:

• Het verlenen van financiële en/of materiële hulp aan kinderen uit deze regio
• Het bieden van de mogelijkheid tot geestelijke en/of lichamelijke aansterking van deze kinderen bij christelijke gastgezinnen in Lelystad.

De stichting gaat hierbij uit van de Bijbel als het Woord van God en wil de kinderen in aanraking brengen met dit evangelie.

Hoe financieert de stichting dit allemaal?
De reis kost natuurlijk nogal wat. 2 x retour met de bus, paspoorten, verzekeringen, schoolmateriaal, uitjes etc. De reis kost zo ongeveer 11.500 euro per keer! De stichting verkrijgt haar benodigde middelen door het organiseren van een jaarlijkse bazar, door sponsorlopen, giften van bedrijven en particulieren en soms erfenissen. Ook worden er regelmatig collectes binnen de betrokken kerken gehouden.

Andere Projecten
De stichting verleent ook bijdragen aan diverse andere projecten. Een bejaardentehuis in Weliki Moch, scholen en internaten, kerkbouw etc.

Vakantieproject
Ieder jaar nodigen steeds meerdere gastouders hun gastkinderen uit voor een zomervakantie van 3,5 week. De gastouders betalen zelf de kosten, maar de stichting regelt alles. Er komen gemiddeld 20 kinderen per zomer.

Conctact
Bent u door het lezen van deze informatie ook zo enthousiast geworden of zou u graag meer willen weten? Kijk dan eens op de site van de stichting: www.tsjernobylkinderen.nl.
Of neem contact op met de stichting!
Langevelderslag 64
8223 PE Lelystad
0320-242361

René de Groot,voorzitter (de Lichtbron)
Ria Kodde, secretaresse (het Anker)
Marijke Groen, lid (‘t Lichtschip)
Anneke Mirani, lid (‘t Lichtschip)
Dick Kremer, lid (de Lichtbron)
Jennica Toornstra, lid (de Hoeksteen)
Lammert Steendam, penningmeester (de Hoeksteen)

Wilt u een donatie geven?
Rabobank 33.76.71.222
t.n.v. Stichting Hulp Tsjernobylkinderen
Lelystad

Bestuur interkerkelijke stichting:

 Folder Stichting Tsjernobyl > (3,1 MB)

Tsjernobyl
Op 26 april 1986 vond de ramp met de kerncentrale in Tsjernobyl > plaats. In Nederland moest daarna o.a. de spinazie vernietigd worden en moesten de koeien voor enkele dagen op stal. In bepaalde gebieden in Nederland mochten imkers de eerste jaren na de ramp geen bijenkorven plaatsen vanwege het hoge stralingsniveau in de heide.
In Wit-Rusland is ongeveer 70 procent van het land zo zwaar besmet, dat rekening gehouden moet worden met een periode van 100 jaar of langer, voordat het land weer 'stralingsvrij' genoemd kan worden.

Kinderen
Naar aanleiding van contacten met een andere werkgroep in 1993 is de Stichting Hulp Tsjernobyl > in 1994 begonnen met het naar Lelystad halen van kinderen uit de regio Klimovichi >, in het oosten van Wit-Rusland. Klimovichi is een stad van ca. 20.000 inwoners en ligt op ca. 200 km afstand van Tsjernobyl. De gehaalde kinderen zijn in leeftijd tussen 9 en 11 jaar. Een groep is 30 à 32 kinderen groot. Ze worden door de Sticthing Hulp Tsjernobyl twee aan twee bij christelijke gastgezinnen ondergebracht.

Naar Lelystad
De kinderen komen naar Lelystad voor een periode van ongeveer 2 maanden. Er komen twee leerkrachten mee, die behalve Russisch, ook Engels of Duits spreken. Verder is het vanaf 2003 verplicht dat er een leraar of lerares voor rekenen meekomt als de kinderen boven een bepaalde leeftijd zijn. De kinderen gaan overdag naar een school in Lelystad die minstens een lokaal over heeft, en krijgen les van hun eigen leerkrachten. De Stichting Hulp Tsjernobyl zorgt enkele keren per week voor bijbellessen.

Zieke kinderen
De kinderen hebben vanwege de dagelijkse straling bijna allemaal vaak last van hoofdpijn. Veel kinderen hebben ook last van hun benen, en/of hun schildklier, en/of ze hebben nog andere kwalen. De ervaring heeft geleerd dat van alle kinderen die 2 maanden in een gezonde omgeving kunnen leven de gezondheid verbetert. Sommige kinderen komen zelfs voor lange tijd van hun hoofdpijn af.

Het klikt
Wij als gezin zijn ook al vijf keer gastgezin geweest. We doen dus al vanaf begin af aan mee. We hebben altijd meisjes in huis gehad en van iedere keer hebben we weer erg genoten maar tegelijk ook veel van geleerd. Iedere keer is het weer anders, maar deze laatste keer was weer erg bijzonder. Dit kwam omdat ik natuurlijk mee ben geweest om de kinderen te halen, dus ik wist al welke twee meisjes bij ons in het gezin zouden komen. Dit merkte we ook heel erg thuis, want de kinderen kenden mij al en trokken erg naar mij toe. Dit had als voordeel dat ze zich al naar 3 dagen helemaal thuis voelden en het klikte met de rest van het gezin geweldig goed!

Minder klachten
We merken wel dat de kinderen die zeg maar langere tijd na de ramp geboren zijn minder klachten hebben. Zo hadden we in 1994 twee meisjes en die vertelden ook echt dat ze vaak hoofdpijn en een bloedneus hadden. Gelukkig gaat het nu met de kinderen steeds beter wat natuurlijk heel prettig is om te ervaren. Maar buiten dat doet het verblijf van de twee maanden de kinderen erg goed want ze gaan met mooie gezonde en frisse gezichtjes naar huis, maar vooral ook dat ze de tijd van hun leven hebben gehad en dit niet gauw zullen vergeten!

© Iris Kremer, 2003