Hallo allemaal,

 

Na een vermoeiende reis gisteren(treinen veel vertraging) waren we toch op tijd in Eindhoven voor de vlucht.

Rond half 3 waren we in Boedapest,waar we nog een uur op de trein naar Debrecen moesten wachten.

Deze rit duurde 2 uur ,het was door uitgestrekte poesta's, eindeloze bouwlanden en hier en daar een bouwvallige schuur of door een dorp waar prachtige huizen stonden.

In Debrecen wachtte Janny, onze gastvrouw, ons op met de auto. Het was inmiddels donker en we moesten toen nog een uur rijden.

Halverwege passeerden we de grens met Roemenië en na pascontrole konden we Roemenië in. We hadden in Debrecen nog een Hollandse jonge dame ontmoet, die we mee moesten nemen en bij een andere Hollands project brengen in Valea Lui Mihai.

Daar gekomen dronken we koffie en Areke(een Nederlandse, die hier de scepter zwaait) liet ons alles zien. Vol verwondering heb ik dit alles opgenomen, wat met veel giften en gaven vanuit Holland allemaal gerealiseerd is. En in vol vertrouwen dat God in alles zal voorzien. Allemaal kleine lokaaltjes waar zigeunerkindertjes les krijgen, omdat ze op school niet verder komen, want met huiswerk thuis kunnen ze niet geholpen worden, omdat de ouders analfabeet zijn.

Al laat geworden kwamen we in huize Hulsman aan, want het is hier een uur later. Er moest nog een warm gegeten worden. Laat gingen we naar bed, waar Willemien en ik nog lang hebben liggen praten.

Diep onder de indruk wat hier allemaal gebeurd, hoe mensen, met name zigeuners, hier leven, laat ik alles over mij heenkomen.

Ik zal proberen regelmatig wat contact met de achterban te onderhouden, wat er hier van alles gezien en ondernomen wordt. Ik ben ook erg geïnteresseerd in het leven hier.

Tot zover dan, we gaan eerst even koffie drinken, het is hier nu half 11.

Morgen zetten we onze schouders eronder en beginnen we met het sorteren van de hulpgoederen.

 

lieve groetjes, Willemien en Ineke

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Hallo allemaal,

 

In middels zijn we een paar dagen verder en er gebeurt hier van alles.

Willemien en ik zijn druk in de grote hal om allerlei hulpgoederen vanuit Nederland te sorteren,

uit te zoeken en op te ruimen. We hebben al heel veel gedaan.

 

We zijn ook met onze vriendin Janny op bezoek geweest bij een dominee, waar we ook hulpgoederen

gebracht hebben, die ze weer uitdeelt onder de zigeuners. Met deze ds. konden we Engels spreken en weet en hoor je ook van de opkomst van zigeunerkerken, hoe de behoefte naar het Evangelie groot is.

Deze zigeuners zijn een hele arme bevolkingsgroep, wat je ook kan zien en over hoort vertellen.

Ook hebben we een christelijke Pakistaanse student ontmoet die voor zendingsarts leert en ook vertelde en een film liet zien over zijn land, hoe moslims soms christenen vervolgen en uitmoorden. We brachten hem naar huis en zagen de zeer sobere behuizing van hem. We hadden wat kleren

voor hem uitgezocht, zodat ook hij eens wat anders kan aantrekken als hij naar college ging.

 Zaterdagavond waren we uitgenodigd bij Areke, een Hollandse vrouw die ook een project runt met buitenschoolse opvang van zigeunerkinderen en daar word ook les gegeven.

 

Vandaag, zondag, was het een bijzondere dag, er werd een kerkje geopend speciaal  voor zigeuners, die tot geloof zijn gekomen.

Wat waren deze mensen blij nu een eigen plek te hebben om te getuigen van hun geloof. Dit gebouw bestaat uit 5 containers, waar ze een kerk van gebouwd hebben.

Na de dienst, waar nog meer Hollanders waren uitgenodigd, die ook dit project vanuit  Holland steunen, werd er brood met een dikke worst uitgedeeld. Tijdens de dienst hebben we enkele Hollandse liederen gezongen o.a lichtstad met Uw paar’len poorten. Daarna zijn we met de andere Hollanders naar een gastenverblijf geweest om te eten, hier gaan de zigeunerkinderen in de zomer op kamp.

Wat zullen ze hiervan genieten!

 

Vanavond hebben we gezellig met z'n vieren naar een DVD van een Urker koor gekeken, die nog in mijn laptop bleek te zitten.

Morgen gaan we weer met frisse moed verder met onze taak, maar we gaan ook nog bezoeken afleggen, wat ik toch allemaal wel indrukwekkend vind. Het is erg confronterend te zien de armoede waar ze in leven. Te zien hoe blij mensen zijn met spullen die wij als waardeloos en oud wegdoen. Om je te schamen.

In Januari in Brazilië heb ik veel gezien, maar dit arme land, waar veel zigeuners wonen, is toch heel wat anders, hier hebben heel veel mensen niets of weinig en soms zelfs geen eten. En het heet Europa!

Het plan is om op 9 november weer terug te komen naar huis, we blijven een week langer dan gepland!!

Tot zover weer even een levensteken vanuit Roemenië,

Groeten, Ien en (Wille)Mien

 

 

Hallo allemaal,

 

Zo even rust om mij heen, iedereen ligt in bed, het is hier nu 23.10 u bij jullie een uur vroeger. Overdag komt er niets van om even te mailen, want we zijn druk in de loods met het sorteren en uitzoeken van hulpgoederen. Maar we doen natuurlijk ook andere dingen.

Zo zijn we gisteren hier in het ziekenhuis geweest, op uitnodiging van dr.Szabó Ioszef, hij is kinderarts en heeft ons de hele kraamafdeling laten zien. Ik vond het een bijzondere ervaring. Dit paviljoen was onlangs opgeknapt, zag er keurig uit voor Roemeense begrippen. Er waren vorige week allemaal bedden vanuit Holland gebracht voor dit paviljoen. Maar hoe ze werken .....is voor mij nog iets uit onze jaren 50 of eerder.

Als de kinderen geboren zijn, gaan die naar boven op een afdeling, waar de vader dan voor een raam mag kijken, maar niet aankomen. Moeders liggen een etage lager en met voedingstijd komen de moeders in een speciale ruimte naar boven en geven hun kind de borst (of als er geen borstvoeding is de fles). Moeders zitten allemaal op een rijtje te voeden. Daarna verdwijnt de moeder weer naar beneden. Geheel ingebakerd, alleen de armpjes kunnen ze bewegen. Er is hier nog veel over te vertellen, dit misschien later.

Om te eten moeten de moeders naar de kelder lopen daar is de eetzaal, lekker als je net bevallen ben al die trappen lopen, zeker na een keizersnee.

We gaan ook bezoek in het ziekenhuis op de kinderafdeling,waar Casandra ligt.Zij is een meisje van 1 jaar,,geboren met een open gehemelte.Zij ligr al vanaf haar geboorte in het ziekenhuis,waar haar moeder haar achtergelaten heeft.Omdat ze niet voor haar kon zorgen,haar zo niet wilde hebben,maar ook een operatie niet kon betalen..Casandra haalden we uit bed en mocht ze in een loopkarretje,heel fanatiek liep ze de kamer door.Zij krijgt alleen aandacht als haar eten gegeven word,verder ligt ze de hel dag in bed.Nu lag er ook nog een ander jongetje,wat misschien ook achtergelaten was.Dit schijnt

toch regelmatig te gebeuren,geen geld om voor te zorgen.Janny gaat half November naar Cluz, een groter ziekenhuis,waar zij geopereerd zal worden,

nu hier geld voor gekregen is,Janny blijft dan bij haar om haar te verzorgen.Hopenlijk komt het allemaal weer goed en wil haar moeder haar dan toch accepteren.

 

Verder hebben we vandaag een zigeunervrouw bezocht die al 4 jaar op bed ligt na een herseninfarct, linkszijdig verlamd. Hier word verder niets aan gedaan, a. omdat de kennis er niet is, zoals fysiotherapie of andere hulpmiddelen en b. omdat ze geen geld hebben dit te kunnen betalen. Ze wonen  in een krot, waar dan ook nog een zoon met vrouw en baby woont. Gekregen incontinentie materiaal vanuit Holland brachten we haar, want ook dat is kostbaar, maar zij is wel incontinent.

Wat zijn wij hier toch rijk, goede gezondheidszorg, ook al word dit misschien minder, hier hebben ze vaak geen geld en worden ze niet geholpen.

 

 

 

Vanmiddag waren we ook op een buitenschoolse opvang, de eerste groep. Deze gaan 's morgens naar school, moeten thuis hun huiswerk maken maar wie helpt hen, als hun ouders analfabeet zijn.

Daarom zijn deze projecten ontstaan om ze dan 's middags bij de opvang hun huiswerk te laten maken en dat ze zodoende ook niet op straat lopen te zwerven.

Ze eten dan bij de opvang, ook door het project betaald en als de school uitgaat krijgen ze een sultana en een appel, wat misschien dan ook tevens hun avondeten is.

Janny, onze vriendin/gastvrouw nam een zak appels mee om uit te delen en de blijde gezichtjes zeiden genoeg.

Dit gedeelte hier is van oorsprong Hongaars sprekend met als gevolg dat de mensen Hongaars spreken en de kinderen toch ook Roemeens moeten leren. Dit is een reformatorische opvang, maar er zijn ook baptisten kerken/scholen met opvang.

 

Wat wel bijzonder is dat er steeds meer zigeuners tot geloof komen en dan eigen kerken stichten, geholpen door gypsie mission Hongarije, waar vanuit geëvangeliseerd wordt meestal met fin. hulp uit Holland. Maar de voorgangers zijn ook gewone mensen, die een gebouw wat als kerk gaat dienen gewoon mee helpt verbouwen. Sjouwen met stenen en slopen van wat weg moet. Ferenci Béla (hier noemen ze de achternaam eerst) is evangelist bij de zigeuners. Al meer dan 10 jaar in CheÅ£'>  en nu ook in Pir, waar een nieuwe kerk wordt gebouwd, door een bestaan huis te renoveren en zo een kerkzaal te maken.

 

Harmen onze gastheer/vriend heeft kool en aardappelen geoogst, maar dan zijn er rap zigeuners op het land om te stelen, maar dit zijn de allerarmste die echt honger hebben. Geen kousen aan, blote voeten in slippers en bonken klei tussen hun voeten. Een bewaker is de hele nacht aanwezig om dit stelen tegen te gaan. Het is ook groot land 540 hectare. Een bewaker te hebben is ook verplicht door de regering. Als de aardappelen geoogst zijn mogen de zigeuners de “hoeken van het land” afoogsten.

 

Ach, er zijn hier ook ganzenhoeders overal lopen koppels ganzen op de weg, soms op weg naar huis. En ze weten precies bij welk huis ze horen. Of koeien die geweid worden en elke koe weet waar hij naar toe moet, prachtig gezicht.

Als je zo wat rondrijd lijkt de verte wel een beetje op de Ardennen of Zwitserland, mooie natuur.

Maar het vriest s nachts wel al een beetje , terwijl je overdag heel goed in het zonnetje kunt zitten, prachtig land.

Vrijdag hoop ik mijn verjaardag hier te vieren, we gaan zaterdagavond met z'n vieren uit eten, zal vast erg leuk zijn in deze omgeving.

 

Nu mensen ik ga zo naar bed, want het is toch wel vermoeiend zulke lange dagen sjouwen en zo

.

 

lieve groeten,Willemien en Ineke

 

 

Hallo  allemaal,

 

Zo we zijn weer een paar dagen verder en er is weer van alles de revue gepasseerd.

We hebben weer veel werk verzet en donderdagmiddag zijn we allerlei bezoeken af wezen leggen.

Zo hier en daar moesten we spullen afgeven. Dat is vanuit de hulpgoederen aan de zigeuners en gewone arme Roemenen. Het blijft toch steeds weer indrukwekkend hoe mensen zo kunnen/moeten wonen soms in 1 vertrek van 3 bij 3. Slapen, eten, wonen en koken. En dan met meerdere personen. Armoe, bittere armoe.

Het rijden door dit land is wel erg mooi. Hier en daar zie je paard en wagen, waar de zigeuners alles op vervoeren, soms ook gestolen goed vanaf het land. Wijds land met bossen en vergezichten.

We waren op bezoek bij vrienden van Janny, zulke heerlijke mensen, er werd koffie gezet op een wat voor ons vreemde manier en zo sterk, dat je maag er van rechtop ging staan. Op de foto staat de moeder van Ilus. 87 jaar jong en nog alleen wonend.

 

En dan de vrijdag, mijn verjaardag.
We gingen als elke dag naar de hal om te sorteren. Maar rond koffietijd werden we binnengeroepen, iets wat ik vreemd vond, want dit gebeurt nooit. We gaan altijd pas koffiedrinken als we zin hebben.

Toen we binnenkwamen hingen de slingers in de kamer, werd er luidkeels gezongen door Harmen, Janny en Willemien. Wat ontroerend zo jarig te zijn in de vreemde. Wat later werd er een grote taart binnengebracht, echt feest dus. Gebakken door een dorpsvrouwtje, lekker vruchtentaart. Een mooie blijvende herinnering kreeg ik van Harmen en Janny, waar ik heel erg blij mee ben.

's Middags zijn we op bezoek geweest bij het bejaardenhuis, wat gerenoveerd is, het ziet er prachtig uit, voor Roemeense begrippen. We werden rondgeleid door de directeur en maakten kennis met veel bewoners, waar we toch ook plezier aan beleefden. Mensen deelden met z'n 3 een kamer en hebben voor onze begrippen weinig ruimte, maar... zien er wel tevreden en verzorgd uit. Krijgen wel aandacht.

Ondanks de vele tekorten die ze hebben aan materiaal, als incontinentie materiaal en verband.

Wat je hier nog ziet is ook schrijnend. Het gaat je echt aan je hart, ik zou hier zo aan de slag willen.

We hadden Janny beloofd mee te gaan met naar het zangkoor 's avonds, een klein kerkkoortje(14 pers.) en natuurlijk probeerden we mee te zingen ook al struikelde ik natuurlijk over de woorden. De Ref. dominee is de dirigent/organist.

Wat ik niet gezien had, was dat Janny even met de ds. had staan fluisteren en tot mijn verbazing werd er op het eind een gitaar gepakt en uit volle borst mij Happy birthday toegezongen. Daarna ontving ik van de ds. 3 dikke zoenen(das Hollands!!!)Wat een belevenis om in de kerk om toegezongen en gezoend te worden.

Een verjaardag om nooit te vergeten!

 

Vanmorgen zijn we eerst om 7 uur naar een bidstond geweest bij de ds. Dit is hier gewoonte en omdat wij er waren gebeurt dit in het Engels. Er word een stuk gelezen uit de Bijbel en daarna bespreken we dit en proberen dit toe te passen op het dagelijkse leven. Dus dat was vroeg op.

Konden we daarna ook vroeg de hal in en toen hebben we heel veel ruimte gecreëerd door pallets vol weg te slepen en te verplaatsen. Nu is het echt zichtbaar wat we de hele week al gedaan hebben.

Volgende week nog wat dagen en dan zijn we er doorheen, al hebben we nog wel wat op de planning staan. We willen met een goed gevoel dit achterlaten.

Harmen ging weer naar het land om wintertarwe te zaaien, het zijn onafzienbare stukken land om te bewerken.

Na de middag was het zulk lekker weer dat Willemien en ik besloten heerlijk in de zon te gaan zitten, het was gewoon heet.

Een grote kudde schapen met herders kwam voorbij op de weg en door de auto's stormden ze het land op. Dit beeld past hier helemaal. 

Na een paar uur heerlijk genoten te hebben van de zon was het tijd voor koffie en omkleden want we gaan uit eten vanavond. Ik heb beloofd om te trakteren dat hoort toch als je jarig bent??

Het was heel gezellig en geweldig goed eten, soms waren we even wat melig, maar dat moet kunnen.

Wat hebben we het goed hier, ondanks de soms ontzettende armoede die we zien en ervan horen, maar dit is wel realiteit.

 

Groeten van ons allen, Ineke

 

 

 

Vanuit Roemenie weer een schrijven. Het gaat allemaal goed en we hebben de hal geweldig opgeruimd, talloze dozen met hulpgoederen vanuit Nederland uitgezocht en gesorteerd. We komen om in de knuffels, we proberen deze ook met zakken vol weg te geven als er mensen van een ziekenhuis komen.

Vorige week toen we het ziekenhuis bezochten waar de Nederlandse bedden naar toe gegaan waren, hebben we ook knuffels mee genomen.

 

Gisteren hebben we dus 20 pallets opgeruimd en de stapel lege pallets  ligt nu  klaar om te wachten op

een nieuwe zending die overmorgen komt. Of we nog aan gaan beginnen,weten we niet. Gisteren zijn de

dochter van Janny en Harmen met haar man uit Holland aangekomen dus het word een gezellige boel.

Vandaag was het weer prachtig weer en zelfs 20 graden in de schaduw dus we hebben lekker op de veranda

koffie gedronken en gegeten. Toen kwam ds. Janos en hebben we met elkaar de stoelen die hij op kwam halen

voor zijn  kerk, in zijn aanhanger gedaan. Wat een oprechte man is dit met zoveel liefde voor de zigeuners, ds. Janos dankt God voor alle goede dingen. Hoe hij ook met ons sprak (in het Engels) daar word je dan wel even stil van. Met veel openheid en vertrouwen op God heeft hij met ons gedankt in de hal voor al het goede wat Hij ons geeft en gevraagd om kracht om door te gaan anderen te helpen.

 

Vanmiddag hebben we een wasmachine weggebracht, naar een weduwe, met een gehandicapte zoon.

Om er te komen moest Janny door dikke bagger, maar gelukkig heeft ze 4 wielaandrijving en lukte dit. In het huisje (zeg maar krot) gekomen, zat de zoon in een rolstoel en kon alleen kruipen om in dat woongedeelte te komen. Voeten zaten dwars aan zijn benen daardoor kon hij ook niet naar school, want hoe zou hij daar moeten komen, gevolg hij kan niet lezen en schrijven.

Omdat er vaak geen geld was, konden ze geen stroom betalen en zaten ze in het donker. Dat kun je je toch als Hollander niet voorstellen? De kachel werd gestookt met maïskolven waar de maïs uitgehaald was, ook al vanwege de armoede. Omdat er geen waterleiding is, moet zij de wasmachine vullen met emmers water uit de pomp. We hebben haar daarom een half automaat kunnen geven, die is makkelijk te vullen van bovenaf. Sinds kort is er een gehandicapten vereniging, maar daar gaat moeder alleen naar toe, omdat deze jongen niet in de bus kan komen, of meegenomen wordt als men gaat liften, wat hier een normaal vervoer is als men in een gebied woont waar geen of nauwelijks een bus komt.

Daarna na lang rijden over een weg, wat voelt alsof je over een wasbord rijdt, gingen we naar een kennis, een zigeuner gezin en we hadden een doos met kleding meegenomen. Ana vertelde dat zij ons wel wat wilde aanbieden, maar.....deed de koelkast open en er lag niets, maar dan ook niets in.

Zij huilde want zij had geen geld om brood te kopen voor de kinderen en deze situatie hoor en zie je steeds bij deze bevolkingsgroep, maar ook bij de Roemenen. Hier wen je dus nooit aan. Waarom ze dan niet gaan werken? Wel ze hebben vroeger ook al geen geld gehad om naar school te gaan en hebben dus niets geleerd en de meeste kunnen niet lezen of schrijven, ik hoorde dat 40% analfabeet is. En wat moet je dan gaan werken?

Zo'n lege koelkast blijft dan wel op je netvlies staan. Net als kindertjes op blote voeten en met een stel kinderen in 1 vertrek te moeten leven. Daarom is het fijn als er nog zoveel kleding en andere goederen vanuit Nederland gestuurd worden om deze mensen te helpen. Soms geef je ze een doos kleding en kunnen ze eruit halen wat ze kunnen gebruiken en het overige verkopen ze dan weer, zodat ze dan weer geld hebben om eten of medicijnen iets te kopen.

 

Er staan gelukkig heel veel dozen klaar om weg te geven. Evenals medische artikelen,die hier ook schaars en duur zijn. Kun je je voorstellen dat in Holland een kinderarts naar een kringloopwinkel gaat om voor zijn afdeling babykleding en kleertjes voor pediatrie te kopen? Dat zien wij hier dus, maar hier krijgen ze het, dank zij de goederen uit Nederland, maar wat is er veel nodig op medisch gebied.

Of als de dominee in werkkleren stoelen komt halen voor een nieuwe zigeunerkerk om in te richten?

En hoe blij ze er mee zijn? Of als je zigeunerkindertjes een appel geeft, hoe hun gezichten dan stralen?

Dan kun je alleen maar blij zijn dat wij, Willemien en ik een paar weken kunnen en mogen helpen om al die hulpgoederen te ordenen en te zien waar het heen gaat, omdat we mee gaan wegbrengen.

Morgen gaan we weer naar een project wat door een Hollandse mevrouw geleid wordt en ...... we eten daar erwtensoep. Ook voor haar heb ik heel veel bewondering wat en hoe zij alles doet voor deze kinderen,in volledig vertrouwen op God.

 

 

Tot zover weer,groeten van Willemien en Ineke.

 

 

hallo vanuit Roemenië,

 

Vandaag zijn we een klein poosje in de hal bezig geweest, daarna gingen we naar een perceel land kijken, om daar  evt. een huis te bouwen voor naschoolse opvang. De ruimte waar nu gewerkt wordt is te klein. We kwamen in gesprek met een Roemeense dame, waarvan haar man in het ziekenhuis ligt. Zij vertelde dat het dan heel moeilijk is als er geen hulp is, want thuiszorg kennen ze niet. En voorlichting is heel gebrekkig.

Hoe dit moet gaan raakt me wel, als je dan haar tranen ziet, omdat zij het ook niet weet.

Wat een tekorten zijn hier, omdat steeds weer te ervaren. Dan zou je zo aan de slag willen.

Vanmiddag zijn we met z'n 5en naar een Hollandse vriendin Areke geweest, die met behulp van giften en goederen uit Nederland ook een project heeft opgezet, om de zigeunerkindertjes verder te helpen. Wat zou zij graag nog veel doen, maar ontbreekt aan geld en mensen.

Ook hier zou een taak voor mij kunnen liggen, zoveel werk is er nog te verzetten. Het brengt mij soms erg in verwarring.

We eten hier (Nederlandse­) erwtensoep en praten bij. Steeds weer dezelfde verhalen over armoede.

Kinderen komen uit school bij Areke eten en huiswerk maken onder begeleiding. Zij mogen hier elke week een keer onder de douche en voor deze kinderen is dit een feest. Denk het eens in: je haren wassen onder de douche, je voelt weer lekker schoon!

 

Als je dan een verhaal hoort over ratten, die hier ook nogal vertegenwoordigd zijn, lopen de griezels je wel over je rug. Zoals bijv. bij een zigeunergezin, die in een klein huisje c.q. krot wonen en er een enorme stank begon op te treden. Oorzaak, 5 ratten vastgelopen onder een bed, na het eten van rattenvergif en deze zaten er al een poosje, vandaar dat het begon te stinken.

Hier geld letterlijk "door ratten te worden besnuffeld", al is dit bij ons slechts een figuurlijke uitdrukking.

 

Onderweg liggen zo hier en daar dode honden, die aangereden zijn langs de weg en niemand ruimt  dit op, dus dit is voer voor de roofvogels, zo denkt men hier.

 

Of we komen weer een kudde koeien tegen die op weg zijn naar huis. Ze lopen midden op de weg en weten precies bij welk huis ze moeten zijn. De koeienjongen loopt er wat achteraan, om toezicht te houden. Want de koeien zijn van verschillende mensen en worden geweid, net als een kudde schapen.

 

Vanavond komen de chauffeurs met een vracht, morgen lossen, dus wat morgen brengt is nog een verrassing. 2 chauffeurs, die hier een vrachtwagen hulpgoederen komen brengen en Oradea willen bezoeken, zij rijden als vrijwilligers voor een stichting die hier goederen aflevert.

 

 

groeten van Willemien en Ineke

 

 

 

hallo allemaal,

 

Even weer een kort verslag van de laatste dagen.

Gisteren waren we uitgenodigd op een verjaardag, meer dan een uur rijden, hier moesten we natuurlijk eten. Daarna moesten we nog een partij dozen ophalen met hulpgoederen.

We hadden ook al aardappels en wortelen meegenomen, die we moesten afleveren. We lijken wel op handelaars.

Het was gezellig bij die vrienden, ook omdat er Engels gesproken werd en wij  dus mee konden praten.

Tegen 6 uur waren we weer thuis en waren er weer 2 mannen, die hier een bezoek kwamen brengen en Satu Mare wilden bezoeken, zij komen hier al jaren en hebben al verschillende projecten gedaan. Het werd verder een rustige avond, Janny ging vroeg naar bed, Harmen sliep ook en de jeugd(waaronder ikzelf) was of op de computer of was aan het lezen.

Vanmorgen eerst naar de bidstond geweest, dit is al vroeg om 7 uur, wordt gehouden bij de ds. In de consistoriekamer en we spraken over allerlei dingen. Vandaag gingen we toch de loods weer in, want de 2mannen met de oer Hollandse namen Piet en Jan, wilden kleding uitzoeken, die we vandaag naar een van de armste zigeunerwijk zouden brengen in Fancica.

We versleepten weer pallets en dozen, vulden dozen met kleding en speelgoed en knuffels en waren zo weer druk bezig. Doordat we teveel gepraat hadden, wijzigden we plannen weer en gaan we maandag naar de zigeuners in Fancica.

 

Vanmiddag gaan we naar Moni (een jong gezin dat al 8 jaar wordt gesponsord) en de rest van de familie, we brengen veel kleding, die wij gesorteerd hebben, en potjes met groenten die fa. Hak uitgesorteerd had en ter beschikking gesteld voor de hulpverlening en chips, die een voedselbank over hield. Op de aanhanger hebben we alle dozen gestapeld met daarop nog matrassen, want soms slapen mensen op de betonnen of aarden vloer, waar we wel eens muizen hebben zien lopen, maar ook ratten hun weg vinden. 

Wanneer kleding niet past verkopen zij het weer en van dat geld kunnen zij eten kopen of ziekenhuiskosten of school kosten betalen.

 

Gul hebben we knuffels en speelgoed gegeven want daar is heel veel van en komt ook steeds bij. Hoe blij kan een jochie zijn met wat oude autootjes of een petje. Of een meisje met een zak chips, die de voedselbank niet meer heft, omdat ze te veel hebben, of omdat het bijna op datum is. Claudia vind het niet erg, die geniet ervan. Ze heeft nog nooit zo’n grote zak gehad en dan voor haar alleen!

Zo'n tevreden smoeltje moet je toch wat doen.

Vanavond zijn we met zijn 6en wezen eten en het was weer oer gezellig. Wat zullen we dit nog missen.

 

Morgen zondag en gaan we eerst naar de ref/Kerk in Cheţ en 's middags naar een kleine nieuwe zigeunerkerk, die nu nog gehouden word in een huiskamer.

Zo wil je toch alles meemaken. Maar al met al is het ook wel vermoeiend mede door het taal verschil, wat zouden we graag mee willen praten met sommige mensen om hun verhaal te horen.

Nu gaan we echt aftellen en weer naar huis. Ik denk dat het goed is, maar weet zeker dat dit niet voor het laatst is, want er zal hier veel te doen blijven.

 

Een goede zondag en tot morgen nog een keer,

 

Willemien en Ineke (hier Ien en Mien, vaak afgekort tot Ienemien!)

 

 

 

Hallo  allemaal,

 

Vandaag zondag en hebben we gezellig met elkaar ontbijt gehad.

De kerk (ref.) begon om 11 uur in Chetz bij ds Paul.

De 2 Hollandse mannen waren er ook. Een bijzondere dienst met een klein jeugdkoor.

Paul, de ds. begint de dienst door achter het orgel te gaan spelen en begeleiden. Vervolgens trekt hij zijn toga aan en gaat de preekstoel op en doet zijn preek. We zingen mee, alsof we het kunnen in het Hongaars. Zelfs ps.25 klonk ons goed in de oren. Na de dienst wordt er nog een echtpaar toegesproken die 55 jaar getrouwd waren en ze werden door de gemeente toegezongen en door het koor onder leiding van ds.Paul, die zelf de 2de stem zingt.

Onderweg naar huis wijst Janny ons op de heuveltjes, die midden in het land staan. Dit zijn zgn. Turken bulten. Vroeger toen er oorlog was, met de turken, werd hierop hout aangestoken, zodat de inwoners wisten dat de vijand er aan kwam. Van ver kon je dit zien branden. Nu zijn deze heuvels nationaal erfgoed geworden en beschermd cultureel goed.

Gezellig koffie drinken met een koek die Moni gisteren voor ons gebakken had.

 

Na de soep en een lekker warm broodje, was het alweer tijd om naar Pir te gaan, een plaatsje

een half uur rijden van hier.

Hier is een zigeunerkerk ontstaan, eerst gewoon in een huiskamer. Voor een poosje terug hebben ze

een huis gekocht(met behulp van), waar we onlangs al waren wezen kijken.

De voorganger was toen druk bezig met timmeren en opruimen, waar vind je dit in Nederland?

Nu kerkten ze  sinds 2 weken in een zijkamer van dit kerkje. Toen we kwamen zat de voorganger op

een accordeon te spelen als begeleiding en met de zigeuners te zingen. Plaats om allemaal te zitten was er niet, dus bleven er een aantal staan gedurende de dienst, die ook 2 uur duurde.

De dienst werd ook vertaald in het Engels voor ons. We waren met 8 Hollanders en zongen een aantal

liederen voor hen in het Nederlands en Hebreeuws. Als je naar de zigeuners keek zag je hun betrokkenheid bij wat er gezegd werd. Emoties. Vol verlangen om het Evangelie te horen.

Er waren moeders met kinderen die op schoot lagen te slapen.

Aan het eind van de dienst zongen we een lied wat zij in het Hongaars en wij in het Nederlands zongen, dan vallen er grenzen weg. Dan is het zoals er geschreven staat: uit alle volken en natiën.

Buiten nog wat staan na te praten met verschillende mensen.

Morgen de laatste dag hier, we gaan met de nachttrein naar Boedapest en vliegen om 06.00 u naar Eindhoven.

We hebben deze 3 weken helemaal geen regen gehad en vaak nog buiten in de zon gezeten, wel bijzonder.

 

Welterusten en groeten van ons allen,

Willemien en Ineke

 

 

Hallo allemaal,

Dit is de laatste mail vanuit Roemenië. Vanavond gaan we met de nachttrein naar Boedapest en vliegen morgenvroeg vanaf daar naar Eindhoven. Het zal een lange nacht worden, want het is niet de afstand maar de trein stopt overal.

Vanmorgen nog naar 6 zigeunerfamilies geweest, dit is echt het laagste niveau wat ik ontmoet heb.

Deze mensen wonen met 6 huisjes bij elkaar ver buiten het dorp, omdat de burgemeester vond dat deze mensen niet in de samenleving hoorden. Er is geen water, gas of elektriciteit. Er loopt een stroompje water onder een duiker door, daar word het water uitgehaald om te drinken en te gebruiken. In het voorjaar komt al het smeltwater in hun huizen. Of ze zich ook wassen is niet te zien.

Ze wonen tegen een berg aan en wij zetten de auto's bovenop neer, mensen zagen ons en kwamen door het dal aanrennen.

Er waren voor elke familie dozen klaargemaakt met kleren, zakken aardappels, voor ieder een zak.

Wij hebben veel knuffels meegenomen en uitgedeeld.

Wat een snoetjes!! Schoentjes aan die te klein zijn, waar de tenen door steken of schoenen 4 maten te groot.

Daarna zijn we naar de huisjes gegaan, wat we daar zagen, moet ons wel heel beschaamd maken. Krotjes waar men met 6 mensen woont en slaapt. Een half olievat waar een kachel van gemaakt is. Kasten ontbreken, dus alle kleren die ze hebben hangen over een lijn. Toilet? In het open veld.

Kinderen gaan niet naar school, is geen geld voor en sommige kinderen zijn ook niet geregistreerd,

dus bestaan eigenlijk niet en kunnen dus ook niet naar school. Als je die kleine kinderen en baby’s ziet, denk ik wat moet er van terecht komen?

Met giften wil Janny proberen om deze zigeuners een woonplek meer in het dorp te geven zodat de kinderen misschien toch naar school kunnen.

Wij gaan ook ons best doen om deze mensen uit deze bizarre omstandigheden te helpen, door goederen en giften in te zamelen. Want de  huisjes (krotten) waar ze nu in wonen zijn gemaakt van kleiblokken vermengd met stro, dus als het regent zakt dit in elkaar.

Van een huisje was het dak lek en werd het dak van het andere gesloopt en er opgemaakt, zodat dit gezin met 7 kinderen weer een droge plek had. Voor de oudste zoon van 16 was geen plek meer en hij ligt onder een afdak op hooi, maar hoe moet dit van de winter met sneeuw en vorst?

Dit is echt dramatisch om dit op je te laten inwerken. Dat mensen zo behandeld worden, als uitschot!

Wat zijn wij dan toch rijk en bevoorrecht. Een warm huis en elke dag eten.

Het is nu eind van de middag en ik ga stoppen, koffer pakken, eten en daarna brengt Janny ons naar Debrecen. Ruim een uur rijden, maar we kunnen de klok een uur terugzetten. Dan gaan we treinen en vliegen.

 

We kunnen terugzien op een waardevolle, indrukwekkende periode, waarin we mensen hebben ontmoet onder zeer bizarre omstandigheden en ook daadwerkelijk een helpende hand hebben kunnen bieden. Laten we bidden om kracht voor die mensen, die zich inzetten voor deze groep mensen en om geopende harten om ook deze werkers te steunen in gebed en met giften.

Ik zal er bij gezondheid vast weer heen gaan,om daar een helpende hand te kunnen en mogen bieden.

 

Hartelijke groeten, Willemien en Ineke.